home

Ben jij ook zo verlegen?

Ben jij ook zo verlegen?
Ben jij ook zo verlegen?

Als kind, tiener en ook nog als jong-volwassene was ik extreem verlegen. Als 2-jarige heb ik op een groot feest van mijn opa en oma de hele tijd onder tafel doorgebracht. Het was mijn eigen veilige omgeving. Op de lagere school sprak ik soms met andere kinderen af. Naar iemand toe gaan was eng. Want kinderen hebben hun eigen familie en dan moest ik praten met volwassenen. Ik wist vaak niet wat ik moest zeggen.
 
Op de middelbare school ontmoette ik andere leerlingen. Dat was te doen. Het was een bekende setting. Dus een leerling op school ontmoeten lukte wel. Misschien heel gek. Om diezelfde leerling op een andere locatie bv een winkel gedag te zeggen of aan te spreken vond ik spannend. Het leverde stress op. Ik kreeg bij voorbaat al een rood hoofd en rode vlekken in mijn nek.
 
 
Pauzes op de middelbare school waren ook verschrikkelijk. Bij welk groep kon ik aansluiten? Ik had het idee dat ik nergens bij hoorde.
 
 
Ik zei bijna niets tegen vreemden of in gezelschap. Het liefst trok ik mij terug in mijn eigen vertrouwde omgeving. Verjaardagsfeestjes, schoolbijeenkomsten, bedrijfsfeestjes waren dan ook een crime. Ik kreeg er letterlijk buikpijn van. Regelmatig was buikpijn een excuus om niet te gaan.
 
 
Als iemand iets voorstelde deed ik mee of ik zei: 'het maakt me niet uit'.  Het maakte me ook echt niet uit. Ik vond het prettiger mee te bewegen, dan na te denken over mijn eigen mening en deze te uiten.
 
 
Mijn verlegenheid heeft ervoor gezorgd dat ik een groot aanpassingsvermogen heb ontwikkeld. Als je je aan de omgeving aanpast, dan val je minder op en letten mensen minder goed op je. Ik heb geleerd om me in veel verschillende situaties te transformeren.
 
 
Het naar binnengericht zijn heeft me ook geholpen. Bij echt belangrijke zaken koos ik voor mezelf. Ik deed dit zonder uitleg. Door zaken niet uit te leggen kwam ik soms vreemd, onverschillig of arrogant over. Dit schiep een afstand. Anderen leerden mij niet kennen. Dat maakte me niet uit, want afstand gaf een gevoel van veiligheid.
 
 
Door de jaren heen ging ik langzamerhand beseffen dat de afstand tussen mij en anderen een soort beschermlaag was, waardoor er geen sprake was van echt contact. Ik heb geleerd mezelf steeds meer open te stellen en mezelf te laten zien. Nu geniet ik van sociale contacten.
 
 
Nog steeds kan ik af en toe blozen. Gelukkig vaar ik nog steeds mijn eigen koers. Alleen nu in volle openheid. Dit geeft een groot gevoel van vrijheid!
Op vakantie gaan? Niet doen!
We have a dream!