GerritA

Mijn naam is GerritA. Een samengestelde naam van mijn opa en oma.
Misschien past die naam wel bij mij. Want wie ik vandaag ben, is niet los te zien van mijn geschiedenis. Van mijn gezin, mijn ervaringen en alles wat ik onderweg over mezelf heb ontdekt.

Als kind was ik vriendelijk, rustig en verlegen.
Ik trok me regelmatig terug en ging mijn eigen gang.
Tegelijkertijd was ik een enorme pleaser. Bij mijn moeder zei ik vaak ja en amen. Ik was lief, volgzaam en paste me aan. Ik geloofde ergens dat als ik maar braaf was, de kans op harmonie het grootst was. Dan lag het in ieder geval niet aan mij.

Mijn moeder vond me een gemakkelijk kind. Van buiten leek ik rustig en vriendelijk. Maar ondertussen leerde ik steeds minder goed te voelen en te uiten wat ík wilde. Ik vond het moeilijk om mijn mening te geven en raakte steeds verder verwijderd van mezelf.

Pas veel later begreep ik hoeveel invloed dat op mijn leven had.

Mijn nieuwsgierigheid naar het lichaam

Mijn fascinatie voor het lichaam begon al vroeg.

Wanneer ik bijvoorbeeld een keer een dikke, rode hand had, vroeg ik me af: wat gebeurt er eigenlijk? Het komt toch niet vanzelf? Waarom mijn rechterhand en niet mijn linker? Wat is de oorzaak?

Ik was nieuwsgierig naar de logica van het lichaam.

Die nieuwsgierigheid is nooit verdwenen.

Meer dan twintig jaar werkte ik als re-integratiemanager en verzuimadviseur. Ik sprak met heel veel mensen en hoorde ontelbaar veel verhalen.

Ik was altijd benieuwd naar wat er vóór een diagnose of klacht was gebeurd.

Niet vanuit oordeel.

Maar vanuit nieuwsgierigheid.

Hoe is dit ontstaan?
Wat heeft iemand meegemaakt?
Wat gebeurde er in zijn of haar leven?

Ik zag steeds opnieuw dat er onder het zichtbare verhaal veel meer zat.

Een diagnose stond nooit helemaal op zichzelf.

Er was een mens.
Een geschiedenis.
Een gezin.
Er waren ervaringen, overtuigingen, emoties en patronen.

Dat vond ik fascinerend.

Ik merkte dat er iets veranderde wanneer mensen niet alleen naar hun omstandigheden keken, maar ook naar zichzelf. Wanneer ze nieuwsgierig werden naar wat er werkelijk in hen speelde.

Dat vond ik misschien wel het mooiste aan mijn werk.

Toen werd mijn eigen lichaam mijn leermeester

Op een bepaald moment werd mijn eigen lichaam mijn grootste leermeester.

Ik ben een aantal jaren ziek geweest. Ik was enorm vermoeid en had daarnaast allerlei andere klachten. Lange tijd was er geen duidelijke diagnose. Door van alles uit te sluiten bleef uiteindelijk de diagnose ME over.

Tegelijkertijd was ik kostwinner voor een gezin en droeg ik veel verantwoordelijkheid. De ziekte bracht met iets. Ik had daardoor een soort alibi, een soort excuus om niet alles meer te hoeven dragen en dat ik kon zeggen: "ik KAN het niet meer".

Na 3,5 jaar kreeg ik plots een inzicht van binnenuit. "Ik KAN het niet meer" voelde niet meer kloppend en eerlijk naar mezelf.

"Ik WIL het niet meer.
Ik WIL niet meer zoveel verantwoordelijkheid dragen.
Ik WIL niet meer alles alleen doen".

Dat was voor mij een belangrijk keerpunt.

Na dit mega inzicht kwam er meteen een andere diagnose: een chronische galblaasontsteking met dertien galstenen.

Achteraf ben ik mijn eigen verhaal, mijn lichaam en de biologie gaan onderzoeken. Ik begon verbanden te zien die ik daarvoor niet zag. Mijn lichaam was niet tegen mij. Er was een reden waarom mijn lichaam deed wat het deed. De ziekte had een oorzaak en ik ontdekte waar het lichaam mij mee geholpen heeft. Ik ontdekte waarom ik een chronische galblaasontsteking met de galstenen had gekregen en geen andere aandoening. Het was zo kloppend. Ik voel veel dankbaarheid dat mijn lichaam mij zo heeft willen helpen, alleen begreep ik het eerst niet! 

Luisteren in plaats van vechten

Ook mijn ervaring met hyperventilatie heeft mij veel geleerd. In plaats van ertegen te vechten, kon ik voelen en observeren wat er in mijn lichaam gebeurde. Ik ontdekte hoe bijzonder het lichaam reageert, regelt en herstelt. Die ervaring heeft mijn manier van kijken voorgoed veranderd.

Van coach naar gids

Tien jaar geleden ben ik voor mezelf begonnen als coach. Inmiddels voelt het woord gids beter. Ik zie mezelf als begeleider op jouw reis naar binnen. 

Naar jezelf.
Naar je lichaam.
Naar je geschiedenis.
Naar datgene wat onder jouw zichtbare verhaal ligt.

Jij bent uniek.
Jouw lichaam is uniek.
Jouw brein is uniek.
Jouw ervaringen zijn uniek.
Jouw geschiedenis is uniek.

Daarom geloof ik niet in één antwoord dat voor iedereen werkt.

Ik geloof in nieuwsgierig worden. Onderzoeken. Voelen. Verbindingen ontdekken. En steeds beter begrijpen waarom jij doet wat je doet en reageert zoals je reageert.

Waar ik voor sta

Voor mij begint verandering bij jezelf werkelijk durven ontmoeten. Ook wanneer je ontdekt dat je jarenlang hebt aangepast. Dat je ja zei terwijl je nee voelde. Dat je iets wilde, maar het niet durfde uit te spreken. Dat je misschien zo gewend bent geraakt aan zorgen voor anderen, dat je niet meer goed weet wat jij zelf nodig hebt. Dat je jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt.

Ik geloof niet dat je daarvoor eerst iemand anders hoeft te worden. Misschien begint het juist met jezelf beter leren kennen. Met eerlijk durven kijken naar wat er in jou leeft, zonder jezelf daarvoor af te wijzen. Dat kan spannend zijn. Maar ook bevrijdend. Want hoe beter je jezelf begrijpt, hoe meer ruimte er kan ontstaan voor andere keuzes.

Voor meer verbinding.

Met jezelf.

En van daaruit misschien ook met de mensen om je heen.

Dit is waarom ik dit werk doe

Ik wil je niet vertellen wie jij bent. Ik wil je begeleiden bij het ontdekken van wie jij bent.

Met nieuwsgierigheid.
Met aandacht.
Met respect voor jouw verhaal.
En met ruimte voor wat jouw lichaam je vertelt.

Je hoeft mij niet meteen te geloven.
Je hoeft alleen bereid te zijn om te onderzoeken.
Want misschien begint er iets te veranderen wanneer je niet alleen vraagt:

“Hoe kom ik van mijn klacht af?”

maar ook:

“Wat gebeurt er eigenlijk in mij?”

Dat is de reis waarop ik je graag begeleid.